Ordynariat Polowy

czcionka większa czcionka normalna czcionka mniejsza
02 stycznia 2019
ZASADY POSTĘPOWANIA DUCHOWNYCH ORDYNARIATU POLOWEGO WOBEC DZIECI I MŁODZIEŻY



WARSZAWA 2018

PREAMBUŁA
POSTANOWIENIA OGÓLNE

1.    W posłudze duszpasterskiej i pracy wychowawczej jesteśmy zobowiązani do troski o ochronę dzieci i młodzieży. Kryzys, jakiego doświadcza Kościół, jest lustrzanym odbiciem kryzysu, ja-kiego doświadczają społeczeństwa. Trzeba go przyjąć jako wezwanie nie tylko do oczyszczenia, lecz także do globalnej troski o ochronę dzieci i młodzieży przed jakimkolwiek wykorzystaniem.
2.    Opieka nad małoletnimi jest rozumiana jako troska o ich godność, o dobro duchowe, psychiczne i fizyczne. Powinniśmy pamiętać, że krzywda dziecka nie polega tylko na tym, iż zostały naruszone jego prawa, ale również na tym, że ich opiekunowie nie dostrzegali tej krzywdy lub nie interweniowali, aby tej krzywdzie zapobiec.
3.    Zasady postępowania przeznaczone są do stosowania przez księży kapelanów Ordynariatu Polowego. Zasady te powinni zachować także inni duchowni współpracujący z nimi w parafiach wojskowych lub wojskowo-cywilnych. Z wyjątkiem wskazań specyficznych dla posługi kapłańskiej, poniższe zasady powinni także stosować świeccy zatrudnieni na różnych stanowiskach i podejmujących różne zakresy odpowiedzialności.
4.    Zasady postępowania nie zastępują norm prawa państwowego oraz prawa kościelnego w odniesieniu do zakresu przedmiotowego dokumentu. Niniejsze zasady zakładają procedury i praktyki zatwierdzone przez Konferencję Episkopatu Polski i dostępne w dokumentach:
•    Wytyczne dotyczące wstępnego dochodzenia kanonicznego w przypadku oskarżeń duchownych o czyny przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą niepełnoletnią poniżej osiemnastego roku życia wraz z 3. aneksami (7-8.10.2014 r., znowelizowane  6.06.2017 r.);
•    Prewencja nadużyć seksualnych wobec dzieci i młodzieży i osób niepełnosprawnych w pracy duszpasterskiej i wychowawczej Kościoła w Polsce  (10–11.06.2014 r.).
5.    Celem niniejszych Zasad postępowania jest próba pomocy wszystkim osobom w procesie autorefleksji nad właściwymi sposobami zachowań oraz zastosowanie praktyk i procedur gwarantujących bezpieczeństwo i ochronę małoletnich przed wszelką przemocą, w tym sek-sualną.

1.    ZASADY POSTĘPOWANIA W PRACY Z MAŁOLETNIMI

1.1.    ZASADY OGÓLNE
W Ordynariacie Polowym obowiązują następujące zasady postępowania wobec małoletnich:
1.    Naczelną zasadą postępowania jest nienaruszalność ich integralności cielesnej i duchowej.
2.    Zabrania się stosowania kar cielesnych oraz kar, które nosiłyby znamiona przemocy psychicznej, polegających na np. poniżaniu, upokarzaniu i ośmieszaniu dziecka, stawianiu wymagań i oczekiwań wobec małoletniego, którym nie jest ono w stanie sprostać.
3.    Zabrania się zachowań, które kwalifikują się jako dokuczanie, nękanie, szykanowanie, znęcanie,  zarówno w sferze psychicznej jak i fizycznej.
4.    Każdemu przysługuje niezbywalne prawo do prywatności, a wszelkie zachowania, niezależnie od przejawiającej je osoby, które naruszałyby to prawo są zabronione.
5.    Zabrania się naruszania dóbr osobistych małoletnich zarówno tych, które przysługują im samym, jak i każdemu innemu człowiekowi.
6.    Każda ingerencja w sferę intymną małoletnich jest zakazana, niezależnie od tego czy ma miejsce na płaszczyźnie werbalnej, czy fizycznej.
7.    Należy unikać wszelkiego rodzaju angażowania się w fizyczny kontakt z małoletnim, który może być źle zrozumiany. W relacji do jakiegokolwiek dotyku wobec małoletniego obowiązuje ogólna zasada prymatu braku nad nadmiarem.
8.    Nie do zaakceptowania jest werbalne naruszanie dobra małoletnich, w tym zwłaszcza opowiadanie w ich obecności żartów o podtekście seksualnym. W przypadku konieczności podjęcia z małoletnim rozmowy na tematy związane z płciowością należy wykazać się daleko idącą ostrożnością, delikatnością i roztropnością.
9.    Należy w każdym działaniu zachować zasadę równego traktowania małoletnich w atmosferze poszanowania ich praw. Przeciwdziałanie naruszeniom zasady równego traktowania polega na stanowczym reagowaniu na przejawy dyskryminacji lub uprzedzeń. Należy także unikać wszelkich zachowań, które mogą zostać odebrane jako faworyzowanie jednego z małoletnich.
10.    Nie wolno przekraczać przyjętych wzorców zachowań, poprzez robienie czegoś, na co rodzice (lub opiekunowie prawni/opiekunowie faktyczni)  małoletniego by nie pozwolili.
11.    Przestępcy seksualni swoimi działaniami zawsze łamią granice fizyczne, emocjonalne lub przyjęte wzorce zachowań. Dlatego należy zwracać szczególną uwagę na to, aby podejmowane w dobrej wierze działania nigdy nie przekraczały tych granic.

1.2.    ZASADY SZCZEGÓŁOWE
1.    Obowiązuje całkowity zakaz przebywania małoletnich, zwłaszcza w pojedynkę, w mieszkaniach prywatnych, internatowych, lub pomieszczeniach duszpasterskich przeznaczonych do zamieszkania księży kapelanów.
2.    Gdy zaistnieje konieczność indywidualnego spotkania z małoletnim należy zatroszczyć się, aby spotkanie takie nie odbywało się w warunkach całkowitej izolacji. Indywidualnych spotkań z małoletnimi nie wolno w nieroztropny sposób ani przedłużać, ani mnożyć. Pora takich spotkań zawsze powinna być zgodna z dobrem dziecka i dobrymi obyczajami. Należy zatroszczyć się, aby o takich spotkaniach byli informowani właściwi przełożeni jak i rodzice/opiekunowie prawni/opiekunowie faktyczni małoletniego, chyba, że w wyjątkowej sytuacji sprzeciwia się temu dobro dziecka.
3.    Wyjątkowym indywidualnym spotkaniem jest sprawowanie sakramentu pokuty. Jeśli zajdzie konieczność sprawowania go poza świątynią (poza konfesjonałem, np. w czasie wakacji czy pielgrzymek), należy dołożyć szczególnych starań, aby wybrane miejsce zapewniało ochronę tajemnicy spowiedzi, a jednocześnie dawało gwarancję zachowania zapisów niniejszego dokumentu.
4.    Wizyty w miejscu zamieszkania małoletnich powinny mieć charakter wyjątkowy i zawsze wynikać ze szczególnie uzasadnionej potrzeby. Muszą bezwzględnie odbywać się w obecności rodziców/opiekunów prawnych/opiekunów faktycznych małoletniego.
5.    Wszystkie wycieczki, zarówno jedno- jak i wielodniowe, wyjazdy, turnusy wakacyjne – powinny być starannie planowane i w sposób formalny dokumentowane ze szczególnym uwzględnieniem kwestii transportu, zakwaterowania, planu dnia oraz bezpieczeństwa. Należy mieć na uwadze także normy prawa polskiego odnośnie rejestru pedofilów.
6.    Z zasady nie wolno przewozić małoletnich prywatnym samochodem, zwłaszcza w pojedynkę. Jeśli istnieje wyjątkowo taka konieczność, przewóz małoletnich prywatnym samochodem może  odbywać się za uprzednią prośbą ich rodziców/opiekunów prawnych/opiekunów faktycznych wyrażoną na piśmie.
7.    Pod żadnym pozorem nie wolno częstować małoletnich podopiecznych alkoholem, papierosami, środkami odurzającymi (w tym narkotykami) lub tolerować ich używania. Zabronione jest pozostawanie pod wpływem alkoholu lub środków odurzających przez prowadzących zajęcia lub opiekę nad małoletnimi.
8.    Zabrania się noszenia prowokującego stroju, a także wszelkich wypowiedzi, które mogą zostać potraktowane jako komplementowanie lub krytykowanie wyglądu ciał młodocianych. W żadnym wypadku nie wolno wykorzystywać w pracy duszpasterskiej lub katechetycznej materia-łów pornograficznych lub zawierających treści obsceniczne.
9.    Szczególną ochronę należy zapewnić małoletnim w toaletach, łazienkach, przebieralniach czy szatniach. Zabrania się fotografowania małoletnich w tych miejscach.
10.    Nie wolno fotografować małoletnich w przypadku sprzeciwu wyrażonego przez nich lub przez rodzica/opiekuna prawnego/opiekuna faktycznego na wykonanie zdjęć.
11.    Dozwoloną formą kontaktu z małoletnimi jest informowanie ich o wydarzeniach czy bieżącym funkcjonowaniu grupy formacyjnej lub parafialnej za pośrednictwem portali społecznościowych.
12.    Korespondencja mailowa oraz za pomocą portali społecznościowych z małoletnimi przesyłana na ich prywatne  adresy lub profile, a także komunikacja za pośrednictwem telefonu powinna występować wyłącznie w sytuacjach szczególnych i dotyczących kwestii związanych z funkcjonowaniem danego środowiska lub grupy parafialnej. Informacje wysyłane tą drogą mają pochodzić z oficjalnego adresu mailowego lub profilu albo za pośrednictwem służbowego lub ogólnodostępnego telefonu.
13.    Należy wystrzegać się spędzania zbyt dużej ilości czasu z małoletnim, zbyt częstych telefonów do małoletniego czy pisania listów albo wiadomości, mocnego angażowania się w całe życie małoletniego oraz działań zaborczych. Nie należy dawać podarunków specjalnych lub w sekrecie oraz należy wystrzegać się wszelkich zachowań, które mogą zostać uznane za nie mieszczące się w powszechnie przyjmowanych standardach okazywania sympatii podopiecznym lub wychowankom
14.    Nieprzestrzeganie wymienionych wyżej zasad dotyczących indywidualnych spotkań z małoletnimi traktowane będzie jako naruszenie podstawowych obowiązków duszpasterskich z wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami na gruncie prawa kanonicznego i państwowego.

2.    ZASADY ROZMOWY Z OSOBĄ UJAWNIAJĄCĄ WYKORZYSTANIE SEKSUALNE LUB INNE NADUŻYCIE

1.    Jeżeli pokrzywdzony chce opowiedzieć o swoich przeżyciach, należy wysłuchać go spokojnie i traktować poważnie. Zadawanie pytań jest dopuszczalne tylko w celu uściślenia. Nie wolno zadawać pytań naprowadzających i wtrącających. Nie wolno sugerować własnych słów, używać należy tylko terminów, którymi posługuje się zgłaszający.
2.    Nie należy okazywać emocjonalnej reakcji na słowa zgłaszającego.
3.    Należy zapewnić pokrzywdzonego, że wyjawiając nadużycie postąpił właściwie.
4.    Gdy zgłaszającym jest pokrzywdzony, należy poinformować go, że zostanie uczynione wszystko co możliwe, aby mu pomóc.
5.    Pokrzywdzonego należy zapewnić, iż on nie ponosi winy za zaistniałą sytuację.
6.    Należy zaproponować pokrzywdzonemu towarzyszenie w drodze do osoby, u której uzyska on dalszą pomoc.
7.    W czasie rozmowy ze zgłaszającym nie należy wyrażać przypuszczeń, sugestii, stawiać hipotez, nie parafrazować tego, co powiedziała dana osoba, ani nie przedstawiać alternatywnych wyjaśnień.
8.    Nie wolno wyrażać opinii (ani negatywnych, ani pozytywnych) i komentarzy na temat domniemanego sprawcy.
9.    Nie wolno składać zgłaszającemu żadnych obietnic, które nie będą mogły zostać dotrzymane, szczególnie w kwestii poufności.
10.    Nie wolno ujawniać szczegółów rozmowy osobom postronnym, a w szczególności osobie, która została oskarżona.
11.    Należy wyjaśnić pokrzywdzonemu, że tymi informacjami będzie musiał podzielić się z innymi. Pod koniec rozmowy należy poinformować go, o dalszych krokach oraz komu zostaną przekazane uzyskane informacje.
12.    Osoba, która jako pierwsza dowiaduje się o zaistnieniu potencjalnego przypadku krzywdzenia małoletniego, nie jest upoważniona do wydawania decyzji, czy fakt nadużycia rzeczywiście miał miejsce. Jest to zadanie dla odpowiedzialnych organów i instytucji, do których sprawa zostanie skierowana na dalszych etapach.

ANEKS – PROCEDURA POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU OTRZYMANIA WIADOMOŚCI O WYKORZYSTANIU SEKSUALNYM W ORDYNARIACIE POLOWYM


1.    Wiadomość o doznanej przez małoletniego krzywdzie może pochodzić z różnych źródeł: nigdy nie wolno jej lekceważyć ani banalizować.
2.    Fakt zgłoszenia musi zostać udokumentowany sporządzeniem notatki, w której zostanie określone imię i nazwisko zgłaszającego, jego adres pobytu lub zameldowania, wiek, data czynu lub okres w jakim do niego doszło, imię i nazwisko domniemanego sprawcy, zwięzły opis doznanej krzywdy. Taka notatka musi zostać podpisana przez sporządzającego oraz w miarę możliwości przez zgłaszającego
3.    Należy niezwłocznie o zaistniałej sytuacji poinformować Delegata ds. Ochrony Dzieci i Mło-dzieży (dalej: Delegat) w Ordynariacie Polowym. Jeżeli Delegat ds. ochrony dzieci i młodzie-ży w Ordynariacie Polowym jest niedostępny, należy poinformować Duszpasterza osób pokrzywdzonych, ich rodzin oraz wspólnot zranionych przestępstwem (dalej: Duszpasterz). Duszpasterz skontaktuje Delegata lub/oraz Konsultanta ds. prawnych Zespołu reagowania w sytuacjach kryzysowych Ordynariatu Polowego (dalej: Konsultant ds. prawnych).
4.    Zgodnie z art. 240 kk, każdy kto uzyskał wiarygodną wiadomość o popełnieniu wobec małoletniego przestępstwa opisanego w art. 156 kk, art. 197§ 3 lub 4 kk, art. 198 kk i 200 kk, jest zobowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym organ powołany do ścigania przestępstw. Z tego obowiązku zwolniona jest osoba pokrzywdzona, spowiednik oraz ten, kto upewnił się, że sprawa została już zgłoszona organom ścigania.
5.    W razie wątpliwości odnośnie tego, czy zgłoszona sytuacja wypełnia znamiona przestępstwa opisane w wyżej wymienionych paragrafach lub odnośnie formy i treści samego zgłoszenia należy niezwłocznie skonsultować Delegata lub Konsultanta ds. prawnych.  
6.    W przypadku, gdy krzywda zostaje ujawniona w trakcie sakramentu pokuty, mając na uwadze absolutną nienaruszalność tajemnicy spowiedzi, należy podjąć próbę nakłonienia peni-tenta, aby poza forum wewnętrznym ujawnił te fakty osobie trzeciej, posiadającej odpowiednie przygotowanie: może to być Delegat, Duszpasterz lub inna osoba godna zaufania.  
7.    Jeśli Delegat uzyska wiarygodną wiadomość o popełnieniu wobec małoletniego przestęp-stwa opisanego w art. 156 kk, art. 197§ 3 lub 4 kk, art. 198 kk i 200 kk, po upewnieniu się, że przestępstwa nikt wcześniej nie zgłosił, przygotuje odpowiednie zgłoszenie przy pomocy Konsultanta ds. prawnych lub za pośrednictwem pełnomocnika (którym, w miarę możliwości, powinien być Konsultant ds. prawnych), zgodnie z art. 1a Aneksu II do Wytycznych KEP.  Także w przypadku innych przestępstw Delegat powinien rozważyć, czy nie należy ich zgłosić do organów ścigania zgodnie z art. 304 kpk.
8.    Delegat, po zapoznaniu się ze sprawą, informuje o niej Biskupa Polowego. Zarówno Biskup Polowy, jak i delegat mają prawo konsultować Duszpasterza, Konsultanta ds. prawnych oraz innych członków Zespołu reagowania w sytuacjach kryzysowych w Ordynariacie Polowym.
9.    Jeśli istnieje prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa, Biskup Polowy rozpoczyna dochodzenie wstępne. Kolejne kroki prowadzone są zgodnie z prawem kanonicznym i polskim prawem karnym. Rozstrzygnięcia, które zapadną w wyniku przeprowadzonego postępowania kanonicznego powinny uwzględniać rozstrzygnięcia organów państwowych, a także muszą respektować treść prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych oraz innych organów państwa orzekających w danej sprawie.
10.    Jeżeli istnieje podejrzenie, iż osobą odpowiedzialną za przemoc lub nadużycie wobec małoletniego jest kapelan lub inna osoba związana z Ordynariatem Polowym lub parafiami wojskowymi, na podstawie różnorodnych podstaw prawnych i faktycznych, należy na czas przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odsunąć taką osobę od pełnienia obowiązków wymagających bezpośrednich kontaktów z małoletnimi.
11.    Jeśli oskarżenia o przemoc lub nadużycie wobec pokrzywdzonego okażą się bezpodstawne, osoba oczyszczona z zarzutów zostanie przywrócona do pełnienia obowiązków. W takim przypadku przedsięwzięte zostaną jednocześnie wszelkie środki, aby bezpodstawne oskarżenie nie odbiło się negatywnie na sytuacji takiej osoby, pod adresem której skierowane zostały bezpodstawne zarzuty.
12.    Cała opisana powyżej procedura powinna być interpretowana zgodnie z normami kanonicznymi oraz polskim prawem karnym. W razie luk lub wątpliwości interpretacyjnych należy zawsze stosować Wytyczne Konferencji Episkopatu Polski przytoczone w nr. 4 Preambuły niniejszego dokumentu.


ANEKS 2 - DEFINICJE POJĘĆ

KAPELAN – osoba duchowna pełniąca posługę duszpasterską w Wojsku Polskim lub innych formacjach mundurowych, podległa jurysdykcji Biskupa Polowego.

MAŁOLETNI – to osoba poniżej 18 roku życia.      
Polski kodeks karny  uważa  za przestępstwo jakąkolwiek czynność seksualną wobec osoby poniżej 15 roku życia. Osoba małoletnia powyżej 15 roku życia również jest chroniona prawem, jednak jest uważana za zdolną do wyrażenia zgody na działanie seksualne.  
Natomiast w prawie kościelnym (Normy De gravioribus delictis, 2010) przestępstwem jest każdy grzech przeciw szóstemu przykazaniu Dekalogu popełniony przez duchownego z osobą małoletnią poniżej 18. roku życia. Jednocześnie, z osobą małoletnią poniżej 18. roku życia zrównana jest osoba dorosła, która jest trwale niezdolna posługiwać się rozumem (Normy De gravioribus delictis, 2010, art. 6).

W niniejszym opracowaniu używany jest zamiennie termin „małoletni” i „dziecko” lub w licznie mnogiej „dzieci i młodzież”.

OSOBA DUCHOWNA LUB DUCHOWNY (wg kan. 207 i 266 Kodeksu prawa kanonicznego) – jest to mężczyzna, który począwszy od święceń diakonatu przynależy do stanu duchownego Kościoła rzymskokatolickiego.

PRZEMOC WOBEC MAŁOLETNICH to stosowanie kar cielesnych, zadawanie cierpień psychicznych i inne formy poniżania małoletniego. To także niewywiązywanie się z opieki, które ma konsekwencje dla zdrowia fizycznego lub psychicznego małoletniego. Przemocą jest także celowe zaniechanie działań, które mogłyby zapobiec krzywdzie małoletniego.

WYKORZYSTANIE (zamiennie: przemoc, molestowanie, nadużycie, prześladowanie) – to forma krzywdzenia polegająca na wywieraniu wpływu na proces myślowy, zachowanie lub stan fizyczny osoby pomimo braku przyzwolenia z jej strony. Wyróżnia się wykorzystanie fizyczne, psychiczne, seksualne, cyberprzemoc i zaniedbanie.

WYKORZYSTANIE SEKSUALNE – to forma krzywdzenia, w której małoletni jest wykorzystywany w celu pobudzenia lub zaspokojenia seksualnego osoby dorosłej lub starszej młodzieży. Oprócz bezpośredniego kontaktu seksualnego polegającego na przełamaniu wolnej woli, wykorzystywaniem seksualnym małoletnich jest również każda sytuacja, w której dorosły nieprzyzwoicie się obnaża wobec małoletniego, namawia do brania udziału w czynnościach o charakterze seksualnym, prezentuje pornografię lub wykorzystuje te osoby do produkcji pornografii.

WYKORZYSTANIE SEKSUALNE (wg Krugmana i Jonesa) – to wciąganie dziecka w sferę aktywności seksualnej, nieadekwatnej do jego etapu rozwojowego, w sferę działań, których dziecko nie rozumie i nie jest w stanie zaakceptować i które naruszają jednocześnie normy prawne i społeczne.

WYKORZYSTYWANIE SEKSUALNE (wg Światowej Organizacji Zdrowia – WHO) – to włączanie dziecka w aktywność seksualną, której nie jest ono w stanie w pełni zrozumieć i udzielić na nią świadomej zgody i/lub na którą nie jest dojrzałe rozwojowo i nie może zgodzić się w ważny prawnie sposób i/lub która jest niezgodna z normami prawnymi lub obyczajowymi danego społeczeństwa.

ANEKS 3 – WYJĄTKI Z KODEKSU KARNEGO I KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO – CYTOWANE W NINIEJSZYM DOKUMENCIE:

KODEKS KARNY
Art. 240. § 1. Kto, mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu czynu zabronionego określonego w art. 118, art. 118a, art. 120–124, art. 127, art. 128, art. 130, art. 134, art. 140, art. 148, art. 156, art. 163, art. 166, art. 189, art. 197 § 3 lub 4, art. 198, art. 200, art. 252 lub przestępstwa o charakterze terrorystycznym, nie zawiadamia niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w § 1, kto zaniechał zawiadomienia, mając dostateczną podstawę do przypuszczenia, że wymieniony w § 1 organ wie o przygotowywanym, usiłowanym lub dokonanym czynie zabronionym; nie popełnia przestępstwa również ten, kto zapobiegł popełnieniu przygotowywanego lub usiłowanego czynu zabronionego określonego w § 1.
§ 2a. Nie podlega karze pokrzywdzony czynem wymienionym w § 1, który zaniechał zawiadomienia o tym czynie.
§ 3. Nie podlega karze, kto zaniechał zawiadomienia z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.

Art. 156. § 1. Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci:
1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,
2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 5, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 197. § 3. Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia:
1) wspólnie z inną osobą,
2) wobec małoletniego poniżej lat 15,
3) wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1–3 działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5.

Art. 198. Kto, wykorzystując bezradność innej osoby lub wynikający z upośledzenia umysłowego lub choroby psychicznej brak zdolności tej osoby do rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem, doprowadza ją do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 200. § 1. Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 2. (uchylony)
§ 3. Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 4. Karze określonej w § 3 podlega, kto w celu swojego zaspokojenia seksualnego lub zaspokojenia seksualnego innej osoby prezentuje małoletniemu poniżej lat 15 wykonanie czynności seksualnej.
§ 5. Karze określonej w § 3 podlega, kto prowadzi reklamę lub promocję działalności polegającej na rozpowszechnianiu treści pornograficznych w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi małoletniemu poniżej lat 15.

KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO

Art. 304. § 1. Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Przepisy art. 148a oraz art. 156a stosuje się odpowiednio.
§ 2. Instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.
§ 3. Zawiadomienie o przestępstwie lub własne dane świadczące o popełnieniu takiego przestępstwa, co do którego obowiązkowe jest prowadzenie śledztwa przez prokuratora, Policja przekazuje wraz z zebranym materiałem niezwłocznie prokuratorowi.

ŹRÓDŁA PRAWNE
1.    Kodeks prawa kanonicznego z 1983 roku.
2.    Kongregacja Nauki Wiary, Normae de gravioribus delictis z 15.07.2010.
3.    Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 roku – Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1600, 2077).
4.    Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 roku – Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, 2399).
5.    Ustawa z dnia 10 maja 2018 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1000, 1669).
6.    Ustawa dnia 13 maja 2016 roku o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 405).
7.    Konferencja Episkopatu Polski, Wytyczne dotyczące wstępnego dochodzenia kanonicznego w przypadku oskarżeń duchownych o czyny przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą niepełnoletnią poniżej osiemnastego roku życia z 7-8.10.2014 r., wraz z nowelizacją z 6.06.2017r.

BIBLIOGRAFIA  (UŻYWANA ZA ZGODĄ AUTORÓW LUB WŁAŚCIWYCH PRZEŁOŻONYCH)
1.    Normy i zasady ochrony małoletnich w praktyce wychowawczej Towarzystwa Salezjańskiego Inspektorii Krakowskiej, Kraków 2015,
2.    Zasady i normy ochrony małoletnich oraz osób nieporadnych przez przemocą „Kodeks bezpieczeństwa”, Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, prowincja krakowska, Kra-ków 2017.
3.    Normy ochrony dzieci i młodzieży oraz zasady praktyk duszpasterskich w Diecezji Warszawsko-Praskiej, Warszawa 2018.

generuj pdf
Kontakt

Ordynariat Polowy
Tokarzewskiego-Karaszewicza 4
00-911 Warszawa
tel. 261873193
fax. 261879118

    
  • BIP
Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej znajdziesz w Polityce Cookies.