Ordynariat Polowy

czcionka większa czcionka normalna czcionka mniejsza
04 lutego 2021
Spotkanie ze Św. Józefem – WSPÓLNOTA (rozważanie, ks. mjr Sebastian Piekarski)
Nasze spotkanie ze świętym Józefem zaczniemy od spojrzenia na Niego z perspektywy ojca i głowy rodziny - jako zwykłego mężczyzny, jednego ze sprawiedliwych Żydów żyjących w Palestynie. Był on człowiekiem prawym i sprawiedliwym. Bóg wprowadził go w tajemnice miłości ojcowskiej Mary i Jezusa.

Jakże musiał dziękować Bogu za to, że wyprowadził go z błędnego myślenia i wtedy, gdy zamierzał oddalić przeznaczoną mu żonę, usłyszał słowa: „Józefie, nie bój się przyjąć Maryi… (Mt 1,20). Posłuszny przyjął Ją za żonę, a razem z Nią Jezusa jak swego syna. Ta wspólnota życia rodzinnego wzrastała razem z ich Synem w miłości Boga i w miłości wzajemnej. To właśnie św. Józef był tym, który twórczo budował tą wspólnotę życia rodzinnego, dlatego chcemy spojrzeć na podstawowe cechy ludzkiego serca warunkujące uczestnictwo we wspólnocie rodzinnej, jak również w każdej innej wspólnocie opartej na wartościach ewangelicznych.

Teksty Nowego Testamentu z Dziejów Apostolskich w drugim i czwartym rozdziale oraz Listy Św. Pawła dużo mówią o pierwszych wspólnotach chrześcijańskich i ich budowaniu. Natomiast dokumentem mniej znanym, pochodzącym z II wieku jest Didache, czyli Nauka Dwunastu Apostołów. Można założyć, że ten spisany tekst, który powstał w czasach bliskich wydarzeń paschalnych, zawiera pewien klucz do zrozumienia i sposobu budowania wspólnoty życia rodzinnego i każdej innej wspólnoty życia społecznego, opartej o wyższe wartości. Można się jedynie domyślać, że ten spisany tekst Nauki Dwunastu Apostołów jest odzwierciedleniem bogatej tradycji, w której zapewne uczestniczył św. Józef jeszcze w czasie przedpaschalnym, budując wspólnotę życia rodzinnego w Nazarecie.

Przyjrzyjmy się bliżej warunkom, które winno spełniać ludzkie serce, jeśli chce uczestniczyć we wspólnocie. Pierwszym z nich jest wrażliwość sumienia. Ta postawa pozwala tworzyć wspólnotę ludzi otwartych na słowo samego Boga i gotowych do wykonywania Jego poleceń. Autor Didache zwraca uwagę na dwie metody doskonalenia sumienia. Na troskę o coraz pełniejsze zaangażowanie się po stronie dobra i unikanie czynów złych oraz na troskę o spotkanie z człowiekiem wartościowym. Przestrzega natomiast przed niebezpieczeństwem zniszczenia sumienia w spotkaniu z człowiekiem, który świadomie i dobrowolnie wybrał grzech. Wrażliwość sumienia, to pierwszy element, który powinien być uwzględniony w budowaniu wspólnoty.

Drugi warunek to uczciwość w pracy i szacunek do tego co święte. We wspólnocie mogą uczestniczyć ludzie, którzy potrafią spotkać się przy uczciwej pracy i ci, którzy podchodzą z szacunkiem do świętości. Wtedy to było łatwe, ponieważ przenoszono na niedzielę szacunek dla dnia świętego z szabatu w religii żydowskiej. W tym czasie większa część chrześcijan wywodziła się z tego środowiska. Podobnym religijnym szacunkiem otaczano codzienną modlitwę, czyli czas osobistego spotkania z Bogiem.

Trzecim warunkiem decydującym o włączeniu ludzkiego serca w budowanie życia wspólnotowego jest umiejętność dziękczynienia. Od Boga otrzymuję i Bogu dziękuję, dostrzegając jego dobroć. Jest to remedium, które uodparnia na niebezpieczną chorobę narzekania i smutku.

Następnym elementem jest umiejętność życia nadzieją. Zasada była taka: spodziewać się najgorszego, a mieć nadzieję na lepsze. To ważny element, który przygotowuje do spotkania z trudnościami. Autor Didache dokładnie wskazał, by za każdą, nawet najtrudniejszą sytuację dziękować Bogu, bo w niej chodzi o dobro człowieka.
Ostatnim ważnym elementem w budowaniu wspólnotowego życia jest maksymalizm życia etycznego i rozwijanie talentów, które ubogacają każdą wspólnotę.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że są to wymagania bardzo wysokie. W rzeczywistości są to wymagania, które przy dobrej woli potrafi wypełnić każdy człowiek. To moja dobra wola decyduje o tym, że spełnienie wszystkich powyższych warunków zaowocuje stworzeniem zdrowej wspólnoty opartej na sprawdzonych wartościach, które były bliskie św. Józefowi.
Za przyczyną św. Józefa prośmy, abyśmy coraz pełniej odkrywali wymiar życia wspólnotowego, zaczynając od życia rodzinnego. Jest to wezwanie Soboru Watykańskiego II, jest to częste wezwanie Synodów biskupów i ciągłe wezwanie papieża, aby wymiar życia wspólnotowego został na nowo odkryty i odbudowany w ramach wielkiej wspólnoty Kościoła, który obejmuje cały świat.

Modlitwa do św. Józefa
Święty Józefie, moc Twojej modlitwy sprawia, że najtrudniejsze sprawy Tobie powierzone, stają się łatwe do rozwiązania. Błagamy Cię wejrzyj na nasze obecne potrzeby, przybądź nam z pomocą, pociesz w naszych smutkach, obawach, troskach i bólach. Oddal od nas niebezpieczeństwo nam grożące, weź pod swoją opiekę wszystko, co Twojej przemożnej opiece polecamy. Okaż nam, Święty Józefie, jak dobry jesteś dla tych, którzy pragną pozostać Twoim wiernymi czcicielami.
Amen.

ks. mjr dr Sebastian Piekarski

generuj pdf
go-up
Kontakt

Ordynariat Polowy
Tokarzewskiego-Karaszewicza 4
00-911 Warszawa
tel. 261873193
fax. 261879737

    
  • BIP
Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej znajdziesz w Polityce Cookies.