Ordynariat Polowy

czcionka większa czcionka normalna czcionka mniejsza
20 grudnia 2018
Wybrane wydarzenia z życia i działalności Biskupa Polowego Stanisława Galla (dr Aleksander Mazur)



1. Wprowadzenie

W lutym 2019 mija setna rocznica ustanowienia Biskupstwa Polowego w Polsce. Jego utworzenie było możliwe dzięki odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 r. Potrzeba zaistnienia tej struktury duszpasterskiej wiązała się z rozpoczęciem organizowania odrodzonej siły zbrojnej. Sytuacja ta wymagała oddziaływania religijnego na żołnierzy przybywających z armii zaborczych i polskich formacji niepodległościowych. Oddziały te wraz z Armią Polską we Francji i korpusami wschodnimi stanowiły trzon formujących się Wojsk Polskich. Taką, bowiem nazwę przyjęto dla odradzającej się polskiej siły zbrojnej.

Chociaż kapelani wojskowi posługę duszpasterską spełniali od lat, zarówno na frontach pierwszej wojny światowej, jak również w wielu polskich formacjach niepodległościowych, to jednak brak było jednolitej instytucji ujętej w ramy organizacyjne, podlegające Naczelnemu Dowództwu ówczesnych Wojsk Polskich.

2. Powołanie Biskupstwa Polowego

Wraz z rozpoczętym organizacji odrodzonego wojska polskiego podjęto także starania o utworzenie struktur duszpasterstwa wojskowego. W tym celu już 9 listopada 1918 r. Rada Regencyjna utworzyła Konsystorz Polowy Rzymsko-Katolickiego Wyznania, na którego czele stanął ks. Jan Pajkert, były dziekan formacji wojskowych na Wschodzie. Powstała struktura zapoczątkowała proces organizowania duszpasterstwa w wojsku. Jednakże była to struktura niezadawalająca tak państwo polskie jak i Kościół. Podjęto, więc starania o ustanowienie biskupstwa polowego. Pertraktacje w tej sprawie toczyły się między kierownikiem Ministerstwa Spraw Wojskowych płk. Wroczyńskim, wizytatorem apostolskim w Polsce Achillesem Rattim i tymczasowym Naczelnikiem Państwa Józefem Piłsudskim. Ostatecznie utworzono biskupstwo polowe dekretem Stolicy Apostolskiej z dnia 5 lutego 1919 r. Papież Benedykt XV mianował na urząd pierwszego polskiego biskupa polowego ks. dra Stanisława Galla, dotychczasowego biskupa pomocniczego warszawskiego. Należy w tym miejscu wspomnieć, iż był on jednym z trzech pierwszych biskupów niepodległej Polski, bowiem sakrę biskupią otrzymał w tydzień po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 17 listopada 1918 r. wraz z ks. Henrykiem Przeździeckim i ks. Marianem Fulmanem. Uroczystość ta miała miejsce w archikatedrze warszawskiej, a konsekracji dokonał arcybiskup Aleksander Kakowski prymas Królestwa Polskiego.

3. Objęcie funkcji biskupa polowego

Zaledwie w trzy miesiące od konsekracji Stanisław Gall z dniem 9 lutego 1919 r. objął funkcję Biskupa Polowego Wojsk Polskich. Stanisław Galla po otrzymaniu nominacji na pierwszego Biskupa Polowego Wojsk Polskich przystąpił do tworzenia fundamentów duszpasterstwa wojskowego oraz obsady etatowej księży kapelanów. Jednocześnie w porozumieniu z Naczelnym Wodzem ustalił hierarchię duszpasterstwa wojskowego. Na czele Biskupstwa Polowego stał biskup w randze generała porucznika (generała dywizji), którego zastępcą był wikariusz generalny w stopniu generała podporucznika (generała brygady). Taki sam stopień posiadał też dziekan generalny. Dziekani frontowi mieli rangę pułkowników. Proboszczowie występujący na szczeblu dywizji odpowiadali stopniowi podpułkownika. W pułkach służbę duszpasterską sprawowali starsi kapelani w stopniach majorów i kapelani posiadający stopień kapitana. W armii występowali też kapelani pomocniczy obsługujący głównie szpitale wojskowe i garnizony położony w oddalonych miejscach.

4. Powoływanie księży do służby
Przyjmowanie księży do służby wojskowej w Biskupstwie Polowym odbywało się na podstawie obowiązujących zasad dla wszystkich oficerów służących w polskich formacjach niepodległościowych. Pierwsze zasady przyjmowania do sił zbrojnych oficerów, w tym także kapelanów z byłych armii zaborczych określał dekret Naczelnego Wodza Wojsk Polskich Józefa Piłsudskiego z dnia 11 grudnia 1918 r. („Dziennik Rozkazów Wojskowych” nr 12 z 1918 r., poz. 330). Przyjmowanie kapelanów wojskowych do służby duszpasterskiej odbywało się poprzez komisje weryfikacyjne, powoływane na podstawie ustawy sejmowej z dnia 2 sierpnia 1919 r. o ustaleniu starszeństwa i nadaniu stopni oficerskich w Wojsku Polskim („Dziennik Praw” nr 65 z 1919 r., poz. 399).

5. Komisje weryfikacyjne

Pierwsze komisje weryfikacyjne dla wymienionych formacji, w których znajdowali się kapelani wojskowi, utworzono dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich Józefa Piłsudskiego z dnia 15 sierpnia 1919 r. („Dziennik Rozkazów Wojskowych” nr 87 z 1919 r., poz. 3101).

Utworzone komisje weryfikacyjne miały w terminie do dnia 1 października 1919 r. sporządzić listy starszeństwa, oddzielnie dla każdej formacji. Listy te były następnie rozpatrywane przez Ogólną Komisję Weryfikacyjną utworzoną kolejnym dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich z dnia 18 lutego 1920 r. Na czele komisji, liczącej 9 osób stał gen. ppor. Eugeniusz Rodziewicz.
Listy starszeństwa i stopni oficerskich kapelanów sporządzone przez Ogólną Komisję Weryfikacyjną zatwierdzał Naczelny Wódz Wojsk Polskich.

W związku z utworzeniem 18 stycznia 1919 r. korpusu kapelanów wojskowych zaistniała potrzeba ponownego zweryfikowania duchowieństwa wyznania katolickiego. W tym celu dekretem z dnia 12 marca 1921 r. została powołana oddzielna komisja pod przewodnictwem biskupa polowego, uwzględniająca grupy kapelanów z byłych armii zaborczych, Legionów Polskich, Korpusów Wschodnich, Armii gen. Hallera i kapelanów obrządku grecko-katolickiego („Dziennik Personalny” nr 13 z 1921 r., poz. 621).

Komisja ta uwzględniając przepisy ustawowe i ustalenia Prawa Kanonicznego przygotowała listę starszeństwa i propozycję mianowań kapelanów na stopnie oficerskie. Nazwiska nowo mianowanych kapelanów zostały zatwierdzone dekretem Naczelnego Wodza z dnia 16 grudnia 1921 r. Natomiast ich starszeństwo obowiązywało od dnia 1 kwietnia 1920 r. („Dziennik Personalny” nr 42 z 1921 r., poz. 1686). Wówczas zatwierdzono, nadaną wcześniej rangę generała porucznika (generała dywizji) biskupowi polowemu Stanisławowi Gallowi. Stopień generała podporucznika (generała brygady) otrzymało trzech dziekanów generalnych: ks. Karol Bogucki, ks. Adam Niewiarowski i ks. Piotr Niezgoda.

Natomiast ośmiu dziekanom zatwierdzono stopień pułkownika. Rangę tę otrzymali następujący kapelani: ks. Antoni Burzyński, ks. Jan Idec, ks. Julian Tadeusz Jachimowski, ks. dr Mikołaj Nagórzański, ks. Jan Pajkert, ks. Jerzy Sienkiewicz, ks. Marian Tokarzewski i ks. Julian Wilkans.

Awans na stopień podpułkownika zakwalifikowano 20 proboszczom. Awans ten otrzymali: ks. Franciszek Bilski, ks. Stanisłw Cieśliński, ks. Stanisław Gaweł, ks. Sylwester Grabowski, ks. dr Józef Harget, ks. Ludwik Jaroński, ks. dr Wacław Kalinowski, ks. Jan Mauersberger, ks. Jan Panaś, ks. Władysław Pilin, ks. Kazimierz Suchcicki, ks. Wiktor Szyłkiewicz, ks. Roman Tartyłło, ks. Ludwik Tyszko, ks. Czesław Wojtyniak, ks. Józef Wrycza, ks. Feliks Zacharski, ks. Stanisław Zieliński, ks. Stanisława Żytkiewicz i ks. Lucjan Żołądkowski („Dziennik Personalny” nr 42 z 1921, poz. 1686).

6. Uprawnienia biskupa polowego

Biskup polowy w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych był uprawniony do przenoszenia, mianowania i zwalniania ze służby podległych mu kapelanów.
Rozpoczynając pełnienie funkcji biskupa polowego Stanisław Gall wizytował garnizony i jednostki wojskowe.

13 maja 1919 r. dokonał przeglądu wojsk Powstania Wielkopolskiego w Poznaniu, w obecności gen. Józefa Dowbora – Muśnickiego i kapelanów wojskowych garnizonu.

W lipcu 1919 r. wizytował oddział marynarzy floty pińskiej na Polesiu w otoczeniu dowództwa i kapelanów Garnizonu Pińsk.

Gdy 18 maja 1920 r. Józef Piłsudski wrócił z Frontu Południowego do Warszawy po zajęciu Kijowa, biskup polowy Wojsk Polskich odprawił w kościele św. Aleksandra Mszę św. dziękczynną i zaintonował Te Deum, Laudamus, pieśn, która była powszechnie śpiewana przez konfederatów barskich i podczas powstań narodowych.

Na kilka dni przed ostatecznym starciem Wojska Polskiego z armią bolszewicką, 27 lipca 1920 r. na Jasnej Górze, biskupi pod przewodnictwem kardynałów Aleksandra Kakowskiego i Edmunda Dalbora dokonali poświęcenia Najświętszemu Sercu Jezusa narodu polskiego i ponowili wybór Matki Bożej na Królową Polski. W tym gronie biskupów był także bp Stanisław Gall. W związku z agresją sowieckich wojsk wystosowano z Częstochowy apel do społeczeństwa podkreślając potrzebę jedności i zgody narodowej. W dokumencie tym stwierdza się także, że „tym gorącym oddaniu zamykamy wszystkie stany i drogą naszą ukochaną, bohaterską, a także ciężko nawiedzoną armię” („Kościół w czasie wojny polsko – bolszewickiej 1919-1920. Antologia tekstów historycznych i literackich”, Warszawa 1995, s. 105).

Podczas działań wojennych bp Stanisław Gall wizytował jednostki frontowe i organizował dla nich pomoc sanitarną.

Po odniesionym zwycięstwie razem z kardynałem Aleksandrem Kakowskim 14 marca 1922 r. wręczył Józefowi Piłsudskiemu portret papieża Piusa XI z dedykacją: „Przesyłam naszemu Kochanemu Synowi w Chrystusie Józefowi Piłsudskiemu, Naczelnikowi Państwa Polskiego, błogosławiąc z uczuciem szczególnej i niezmiennej życzliwości Jego i Jego szlachetny i drogi naszemu sercu kraj” (W. Jędrzejewicz, J. Cisek, Kalendarium życia Józefa Piłsudskiego 1968-1935, t. II 1918-1926, Warszawa 1998, s. 362).

Wspólnie z kapelaniami wojskowymi organizował żołnierskie wigilie, podczas których odczytywano pasterskiego słowo Biskupa Polowego.

7. Udział biskupa w uroczystościach kościelnych
Jako biskup polowy i sufragan warszawski Stanisław Gall brał też udział w wielu uroczystościach kościelnych, stołecznych, rocznicowych i państwowych.

16 lutego 1919 r. wraz z innymi duchownymi brał udział w otwarciu obrad Sejmu Ustawodawczego. Po wyborze Stanisława Wojciechowskiego na Prezydenta RP, 20 grudnia 1922 r. biskup polowy ks. dr Stanisław Gall wraz z członkami Episkopatu Polski złożył uroczyste przyrzeczenie na wierność Rzeczypospolitej. W czasie tej niecodziennej ceremonii, która miała miejsce w salonie Belwederskim, poza prezydentem Stanisławem Wojciechowskim, premierem Władysławem Grabskim oraz ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Stanisławem Grabskim uczestniczyli następujący duchowni: nuncjusz apostolski abp Lorenzo Lauri, metropolita warszawski kard. Aleksander Kakowski, metropolita krakowski abp Adam Sapieha, metropolita lwowski obrządku ormiańskiego abp Józef Teodorowicz, arcybiskup metropolita lwowski obrządku greckokatolickiego Andrzej Szeptycki, sekretarz generalny Episkopatu Polski i biskup płocki Antoni Julian Nowowiejski, biskup kielecki Augustyn Łosiński, biskup lubelski Marian Fulman, biskup łódzki Wincenty Tymieniecki, biskup miński Zygmunt Łoziński, biskup podlaski Henryk Przeździecki, wspomniany biskup polowy Wojsk Polskich Stanisław Gall, biskup stanisławowski Grzegorz Chomyszyn, biskup tarnowski Leon Wałęga i biskup włocławski Stanisław Zdzitowiecki.

Biskup Polowy Wojsk Polskich Stanisław Gall brał też udział w kolejnych zjazdach Episkopatu Polski oraz konferencjach organizowanych przez władze kościelne.

W lutym 1926 r. wspólnie z Prezydentem RP Stanisławem Wojciechowskim, nuncjuszem apostolskim ks. abp. Lorenzo Laurim, kard. Aleksandrem Kakowskim i innymi dostojnikami kościelnymi uczestniczył w uroczystej akademii z okazji czwartej rocznicy pontyfikatu papieża Piusa XI.

Wraz z mieszkańcami stolicy brał udział w pogrzebie ofiar przewrotu majowego w 1926 r.

7 października 1928 r. uczestniczył w uroczystości konsekracji biskupa pomocniczego warszawskiego Antoniego Władysława Szlagowskiego.

Biskup Gall uczestniczył w obchodach setnej rocznicy wybuchu powstania listopadowego na Grochowie w Warszawie 1 marca 1931 r. Zaś 4 lipca 1932 r. odsłaniał pomnik amerykańskiego pułkownika Edwarda Maledella House w Parku Skaryszewskim w Warszawie. W uroczystości tej uczestniczył m.in. prezydent Warszawy Zygmunt Słomiński, sufragan warszawski bp Antoni Szlagowski, twórca pomnika Franciszek Black i attaché wojskowy ambasady Stanów Zjednoczonych w Polsce gen. Jaeger.

6 listopada 1932 r. odsłaniał pomnik św. Klemensa na Rynku Nowego Miasta w Warszawie. Brał też udział w uroczystości otwarcia odbudowanego Mostu Poniatowskiego w Warszawie w 1927 r.

8. Ustalenia organizacyjne uroczystości

Biskup polowy Stanisław Gall poza wymienionymi zaledwie w skrócie przedsięwzięciami, uczestniczył niemal we wszystkich ważnych uroczystościach wojskowych. Udział kapelanów w tych uroczystościach był określony w opracowanych zasadach organizacyjnych. Sprawami tymi zajmował się Wydział Oświatowy Kurii Biskupiej Wojsk Polskich, wydając przepisy publikowane w organie urzędowych biskupa polowego pt. „Rozkaz wewnętrzny dla Duchowieństwa Wojskowego Wojska Polskiego”.

Ponadto zasady organizacji uroczystości wojskowych z udziałem kapelanów zostały ujęte w „Regulaminie dla rzymskokatolickiego duszpasterstwa wojskowego” wydanego 24 listopada 1919 r. i w „Regulaminie Służby Duszpasterstwa Wojskowego”, obowiązującego od 26 listopada 1926 r.

W zasadach tych uwzględniano głównie uroczystości związane z historycznymi rocznicami, zrywami powstańczymi, odsłanianiem pomników i upamiętnianiem bohaterskich czynów żołnierskich, nadawaniem jednostkom imion i wręczaniem im sztandarów, składaniem żołnierskich przyrzeczeń, oficerskimi promocjami, dekoracją jednostek i osób orderami wojennymi.

Do uroczystości z udziałem biskupa włączono także rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości 11 listopada, Święto Żołnierza 15 sierpnia oraz rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Natomiast z polecenia biskupa do programów uroczystości wprowadzono obowiązek odprawiania w pierwszą niedzielę każdego miesiąca Mszy św. w intencji pomyślności polskiej armii.

Dla każdych organizowanych uroczystości z udziałem biskupa polowego i kapelanów wojskowych były przygotowywane każdorazowo szczegółowe programu, w których uwzględniano odprawianie Mszy św. polowej połączonej w okolicznościowym kazaniem.

9. Uczestnictwo biskupa polowego w uroczystościach wojskowych

19 października 1919 r. biskup polowy Stanisław Gall wspólnie z Naczelnym Wodzem Józefem Piłsudskim uczestniczył w uroczystości zjednoczenia wszystkich polskich formacji niepodległościowych w jednolitą strukturę, noszącą nazwę Wojsko Polskie.

W uroczystości tej, która miała miejsce w Krakowie na dziedzińcu Wawelu brali udział główni dowódcy jednostek legionowych oraz gen. Józef Haller dowódca Armii Polskiej we Francji i gen. Józef Dowbor – Muśnicki dowódca polskich korpusów na Wschodzie, a także gen. Paul Henrys szef francuskiej misji wojskowej w Polsce.

Władze kościelne reprezentował Prymas Polski kard. Edmund Dalbor, metropolita krakowski abp Adam Sapiecha, wspomniany wyżej bp Stanisław Gall i biskup legionowy Władysław Bandurski.
Dla upamiętnienia wybuchu powstania styczniowego 22 stycznia 1920 r. biskup polowy uczestniczył w ceremonii dekoracji Orderem Virtuti Militari członów Tymczasowej Kapituły tegoż najwyższego polskiego odznaczenia wojennego, przywróconego ustawą sejmową z 1 sierpnia 1919 r. Wówczas kapitułę orderu stanowiło dwanaście osób, której przewodniczył Naczelny Wódz Józef Piłsudski, a jego zastępcą był gen. broni Józef Haller.

Gdy 18 lipca 1920 r. zorganizowano Święto Armii Ochotniczej, wówczas bp dr Stanisław Galla odprawił w Warszawie Mszę św. i wspólnie z gen. Józefem Hallerem, ministrem spraw wojskowych gen. Józefem Leśniewskim i komendantem Warszawy gen. Bolesławy Zawadzkim przyjął defiladę tysięcy ochotników pod gmachem Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego.
Jedną ze znamiennych wówczas uroczystości wojskowych z udziałem kapelanów było wręczenie buławy marszałkowskiej Józefowi Piłsudskiemu. Miała ona miejsce w niedzielę, 14 listopada 1920 r. na placu Zamkowym w Warszawie, w rocznicę niepodległości, przypadającej na ten dzień. Ceremonię wręczenia buławy poprzedziła Msza św. celebrowana przez biskupa polowego Stanisława Galla przy ołtarzu polowym ustawionym obok kolumny Zygmunta. Buławę nawiązującą swą symboliką do widomych znaków władzy hetmańskiej wojsk zaciężnych projektował prof. Mieczysław Kotarbiński, z Uniwersytetu Wileńskiego. Wręczenia tej pierwszej w Polsce buławy marszałkowskiej poświęconej przez kard. Kakowskiego dokonał szer. Jan Żywek, najmłodszy kawaler Orderu Virtuti Militari z 5 Pułku Piechoty Legionów. Wraz z buławą trzymaną na zielonej poduszce, pierwszemu marszałkowi Polski przekazano również dyplom podpisany przez 33 generałów, oficerów i żołnierzy, fundatorów tej symbolicznej odznaki władzy wojskowej.

Z okazji setnej rocznicy śmierci Napoleona, 5 maja 1921 r. biskup polowy Stanisław Gall wraz z marszałkiem Józefem Piłsudskim i nuncjuszem apostolskim Achillesem Rattim (późniejszym papieżem Piusem XI) oraz kard. Aleksandrem Kakowskim, uczestniczył w uroczystości na Placu Saskim przy pomniku księcia Józefa Poniatowskiego.

W dniu 4 maja 1923 r. bp Gall brał udział w odsłonięciu pomnika księcia Józefa Poniatowskiego, posiadającego stopień marszałka Francji. Uroczystość ta zorganizowana na Placu Saskim była połączona także z mianowaniem Ferdynanda Focha, marszałka Francji i Anglii, na marszałka Polski.

1 stycznia 1929 r. wraz z przedstawicielami polskiego duchowieństwa składał życzenia noworoczne Prezydentowi RP Ignacemu Mościckiemu na Zamku Królewskim.

10. Inicjator Grobu Nieznanego Żołnierza

Biskup polowy Stanisław Gall był jednym z inicjatorów wzniesienia w Warszawie Grobu Nieznanego Żołnierza, dla oddania hołdu bezimiennemu bohaterowi walk o wolną i niepodległą Polskę. Uczestniczył on w pracach powołanego w grudniu 1923 r. przez gen. broni Stanisława Szeptyckiego, Tymczasowego Komitetu Organizacyjnego Budowy Pomnika Nieznanego Żołnierza. Brał udział w uroczystości losowania pola bitewnego, skąd były przywiezione do kraju zwłoki ekshumowanego, nierozpoznanego polskiego żołnierza.

Podczas tej uroczystości, która odbyła się 4 kwietnia 1925 r. w Sali Rady Wojennej biskup polowy umieścił w urnie kartkę z 15 miejscowościami walk prowadzonych w latach 1918-1920 przez Wojsko Polskie. Jeden z kawalerów Orderu Virtuti Militari ogn. Józef Buczkowski wyciągnął z urny rulon opisujący pobojowisko lwowskie, gdzie nad rzeką Wereszycą walczyła 5 Dywizja Piechoty.

Wraz z wyborem miejsca walki i ekshumacją zwłok Nieznanego Żołnierza biskup Stanisław Gall uczestniczył w pracach organizacyjnych związanych z przygotowaniem uroczystości złożenia prochów Nieznanego Żołnierza w środkowych arkadach Pałacu Saskiego. Przygotowaniami tymi zajmował się Komitet Budowy Pomnika pod przewodnictwem szefa Sztabu Generalnego gen. broni Józefa Hallera. Biskup polowy Stanisław Gall został też honorowym członkiem Komitetu powołanego 13 października 1925 r. do ustalenia przebiegu uroczystości pochowania Nieznanego Żołnierza. Uroczystości te zaplanowano na dzień 2 listopada 1925 r. Rozpoczęły się one w archikatedrze św. Jana Mszą św. celebrowaną przez kard. Aleksandra Kakowskiego w obecności nuncjusza apostolskiego Lorenzo Lauri, biskupa polowego Stanisława Galla i dziekana Dowództwa Korpusu I ks. gen. bryg. Antoniego Niewiarowskiego.

Po uroczystościach kościelnych biskup polowy wraz z przedstawicielami najwyższych władz kościelnych, tworząc kondukt pogrzebowy, przeszedł na Plac Saski. Tam w przygotowanym wcześniej grobowcu złożono trumnę i nakryto płytą z napisem „Tu leży żołnierz polski poległy za Ojczyznę” (W. Strzałkowski, Grób Nieznanego Żołnierza, Warszawa 2012).

Od tego czasu przy Grobie Nieznanego Żołnierza odbywały się główne uroczystości państwowe i wojskowe z udziałem biskupa polowego Stanisława Galla.

11. Wręczanie i poświęcanie sztandarów

Biskup polowy Stanisław Galla brał udział w uroczystościach związanych z wręczaniem i poświęcaniem sztandarów wojskowych. 26 kwietnia 1925 r. poświęcał sztandar Kompanii Zamkowej wręczony jednostce przez Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego.

6 maja 1928 r. brał udział w poświęceniu sztandaru 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Drohobyczu. Uroczystość rozpoczęła się Mszą św. polową na rynku miasta w obecności gen. dyw. Kazimierza Sosnkowskiego i wojewody Dunina Bortkowskiego. Sztandar ten wręczony pułkowi ufundowali mieszkańcy ziemi drohobyckiej. Barwną ilustrację tej ceremonii przedstawił na akwareli Feliks Lachowicz.
Wraz ze swoją kurią biskupią był zaangażowany w organizację i przebieg uroczystości związanych z jubileuszem dziesięciolecia odzyskania niepodległości. Uroczystości trwały dwa dni 10 i 11 listopada 1928 r. Z ważniejszych przedsięwzięć było odsłonięcie na Cytadeli tablicy upamiętniającej poległych bohaterów walk o wolną Polskę. W kościołach odbywały się nabożeństwa celebrowane przez biskupa polowego i księży kapelanów. Przy Grobie Nieznanego Żołnierza złożono kwiaty i plac Saski otrzymał w tym dniu imię marszałka Józefa Piłsudskiego. Natomiast na Polu Mokotowskim przeprowadzono wielką rewię wojskową połączoną z defiladą przyjmowaną przez marszałka Józefa Piłsudskiego.

29 lipca 1929 r. bp Gall uczestniczył w uroczystościach wręczenia i poświęcenia sztandaru 43 Pułku Piechoty w Dubnie. Sztandar będący darem mieszkańców Paryża wręczył pułkowi gen. dyw. Jan Romer. W uroczystości tej uczestniczył także kapelan Garnizonu Dubno ks. Jan Motyka.

Biskup Gall wraz z kapelanami Garnizonu Pułtusk brał udział w uroczystości święta 13 Pułku Piechoty zorganizowanej na rynku miasta 23 listopada 1929 r.
Z okazji Dnia Żołnierza 15 sierpnia 1930 r. Biskup Polowy celebrował Mszę św. polową na Placu Marszałka Piłsudskiego przed Grobem Nieznanego Żołnierza obok Pomnika księcia Józefa Poniatowskiego.

Biskup Polowy Stanisław Gall w ciągu swojej czternastoletniej posługi duszpasterskiej trwającej formalnie od 9 lutego 1919 r. do 29 marca 1933 r. dodajmy w trudnych czasach związanych z walkami o granice państwa, wojną polsko-bolszewicka oraz czasem pokoju zbudował podstawy duszpasterstwa wojskowego, którego podstawy widzimy dziś w funkcjonującym Ordynariacie Polowym Wojska Polskiego. Uformował korpus katolickiego duszpasterstwa wojskowego i ukształtował jego hierarchię. Wdrożył zasady organizacji uroczystości wojskowych z udziałem kapelanów wojskowych. Zasady te przetrwały do dziś i stanowią inspirację do działalność obecnego Ordynariatu Polowego.

dr Aleksander Mazur

generuj pdf
Kontakt

Ordynariat Polowy
Tokarzewskiego-Karaszewicza 4
00-911 Warszawa
tel. 261873193
fax. 261879118

    
  • BIP
Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej znajdziesz w Polityce Cookies.