Wtorek, 17 październik 2017 r.
Antonii, Ignacego, Wiktora
wyszukaj na stronie:   
You need to upgrade your Flash Player This is replaced by the Flash content.
Powierzcie Bogu wszystkie wasze zmartwienia, a On zatroszczy się o was.

Św. Piotr Apostoł
1% podatku dla Caritas Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego ORDYNARIAT POLOWY WP na FACEBOOK
sierpień
2017-07-31
Kazanie Biskupa Polowego Józefa Guzdka wygłoszone podczas uroczystości 73. rocznicy Powstania Warszawskiego zorganizowanych na Placu Krasińskich (dokumentacja)

Są słowa mądre i twórcze oraz czyny godne uznania i wdzięcznej pamięci. Ich autorzy zasługują na uznanie. To oni  budują mosty porozumienia i pomagają w rozwiązywaniu trudnych, nabrzmiałych problemów. Twórcy szlachetnych słów i czynów, które służą dobru wspólnemu, jakim jest Ojczyzna, doznają wdzięczności i czci – nawet po śmierci.

Drodzy Powstańcy, Weterani walk o niepodległość,
Bracia i Siostry,
 
W kolejną rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego wspominamy zbrojny czyn „niezłomnej Stolicy”. Zatrzymujemy się w miejscach uświęconych krwią poległych żołnierzy, harcerzy i ludności cywilnej. Z wdzięcznością pochylamy się nad grobami powstańców, którzy walcząc z przeważającymi siłami wroga byli przekonani, że opór zbrojny jest ich świętym obowiązkiem.

Powstańcy pytani o ten wolnościowy zryw najczęściej tak odpowiadają: Czuliśmy wewnętrzny nakaz podjęcia walki. Nie chcieliśmy, aby nas ktokolwiek posądził o zdradę narodowej sprawy. Honor nie pozwalał pozostać uległym okupantowi. Nie mieliśmy wątpliwości, że należy płynąć pod prąd, do źródła wolności. Czynem zbrojnym chcieliśmy światu przypomnieć: „Jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy…”.

Drodzy Uczestnicy powstańczych walk
Podczas niedawnej wizyty – tu, na Placu Krasińskich – Donald Trump, prezydent Stanów Zjednoczonych przypomniał, że „historia Polski to historia ludzi, którzy nigdy nie utracili nadziei; których nigdy nie dało się złamać i którzy nigdy, przenigdy nie zapomnieli, kim są”. W krótkich słowach złożył hołd uczestnikom Powstania Warszawskiego i przyrzekł: „zawsze będziemy pamiętać o waszej walce o Polskę i o wolność”.

Wszyscy jesteśmy zobowiązani pielęgnować pamięć o Powstaniu Warszawskim. Ale pamięć nie wystarczy! Trzeba dostrzec oraz zrozumieć znaczenie jedności i współdziałania żołnierzy i ludności cywilnej, duchownych, harcerzy, ludzi młodych,  a nawet dzieci w walce z niemieckim okupantem. Tylko dzięki wspólnemu działaniu powstanie trwało aż 63 dni!

Jedna z uczestniczek powstania, licząca dziś 90 lat, wyznała, że: „Są takie chwile w życiu narodu, kiedy z człowieka wychodzą najlepsze, najwznioślejsze uczucia. Pojawia się wspólnota, która jednoczy ludzi wokół jednego celu. Zapomina się o swoich osobistych małych, drobnych zdradach, niedoskonałościach, o zawiści (…). Kiedy zbliżała się klęska i upadek powstania oczekiwaliśmy na godną śmierć, ale śmierć we wspólnocie”. Wielu z nich połączyły wspólna śmierć i wspólne mogiły.  Wspólnota była warunkiem podjęcia walki o wolność i lepsze jutro Ojczyzny.

Bracia i Siostry,
Każde spotkanie z uczestnikami powstańczego zrywu porusza nasze umysły i serca. Na pytanie: „Co jest dziś twoim największym pragnieniem?”, jedna z uczestniczek powstania odpowiedziała krótko: „Żebyśmy byli wspólnotą. To wszystko. Więcej nic nie trzeba”.

Słyszeliśmy przed chwilą fragment z Ewangelii Mateusza o ziarnku gorczycy i zaczynie. Powstańcy rzucili w glebę naszych polskich dusz ziarno prawdziwej wspólnoty, przekazali nam zaczyn narodowej jedności. Choć czasem to ziarno wydaje się zbyt małe, to jednak wyrasta z niego wielkie drzewo Ojczyzny. Także nawet niepozorny zaczyn patriotyzmu przemienia na trwałe wiele polskich  serc i buduje głębokie społeczne więzi.

Pragnienie powstańców i nasze współbrzmi z tym, co przed rokiem na Jasnej Górze powiedział papież Franciszek. Najpierw przypomniał nam, że polski „naród pokonał na swej drodze wiele trudnych chwil w jedności”. A później, stojąc przed obliczem Czarnej Madonny,  prosił dla nas: „niech Matka (…) zaszczepi pragnienie wyjścia ponad krzywdy i rany przeszłości i stworzenia komunii ze wszystkimi, nigdy nie ulegając pokusie izolowania się i narzucania swej woli”.

Czy wolno zlekceważyć pouczenie papieża Franciszka? Czy można przejść obojętnie wobec apelu uczestników powstania o jedność w narodzie? Trzeba robić rachunek sumienia i pytać o wierność wartościom, za które oni ginęli i którymi kierowali się w chwilach najcięższej próby.

Aby dziś budować jedność społeczną i narodową należy koniecznie obudzić jeszcze większe poczucie odpowiedzialności za każde wypowiadane słowo i podejmowany czyn. Święty Paweł Apostoł w Liście do Efezjan usilnie prosił wyznawców Chrystusa: „Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa. […] Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość, znieważanie – wraz z wszelką złością. Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie” (Ef 4,29.31-32). Tylko słowa mądre, osadzone na fundamencie prawdy, wypowiadane ze spokojem, przyczyniają się do budowania mostów pomiędzy ludźmi i wytyczania wspólnych dróg. To z nich zrodzą się dobre czyny.

Możemy się różnić, ale szlachetnie! Możemy się spierać, ale musimy stać na gruncie prawdy i szanować godność drugiego człowieka. Nade wszystko różnice i spory nie mogą przesłonić dobra nadrzędnego, na które wskazują nam dziś warszawscy powstańcy – dobra narodu i Ojczyzny. Powstańczy czyn wzywa nas do narodowej jedności. Przebaczenie i pojednanie musi być bardzo głębokie, aby zasypać coraz głębsze podziały. My, chrześcijanie, otrzymaliśmy cenną wskazówkę: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj” (Rz 12,21).

Czy jest to możliwe?  Powtórzę za wspomnianą już bohaterką Powstania Warszawskiego: „Są w ludziach siły zupełnie nieprzewidywalne. Jeśli jest ważny cel, to ludzie są w stanie zrobić rzeczy niezwykłe” (tamże, s. 50). Oddajmy hołd powstańcom nie tylko przez modlitwę, zapalenie zniczy i chwilę ciszy, ale podejmując czyn niezwykły jakim jest budowanie narodowej jedności.

Oby nas wszystkich ten cel połączył – „ku przyszłości”, w trosce o naszą Ojczyznę.
bp Józef Guzdek
Biskup Polowy Wojska Polskiego

ORDYNARIAT-FB
Nasza Służba 17/2017
Informator
Diecezji Polowej

Copyright © Kuria Polowa WP 2004 - 2017
ul. Tokarzewskiego-Karaszewicza 4; 00-911 Warszawa 62
tel. c. (0-22) 826-05-68; w. 261-87-31-93; fax c. (0-22) 826-93-37
e-mail: opwp@ron.mil.pl;