Czwartek, 23 marzec 2017 r.
Feliksa, Konrada, Zbysławy
wyszukaj na stronie:   
You need to upgrade your Flash Player This is replaced by the Flash content.
Nie zapominaj, że ból jest miarą miłości.

J. Escrivá
1% podatku dla Caritas Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego ORDYNARIAT POLOWY WP na FACEBOOK
Polecamy
2009-10-21
Ks. Juliusz Stanisław Janusz (1906-1978) – kapelan Wojska Polskiego II RP, kampanii polskiej, więzień Buchenwaldu, kapelan batalionów i kompanii wartowniczych przy Armii Amerykańskiej

Postać ks. prał. Juliusza Stanisława Janusza (1906-1978) kapelan Wojska Polskiego jest postacią mało znaną w Polsce, a przecież zasługującą na pamięć. Nim historycy zainteresują się tą postacią zamieszczamy krótki życiorys pro memoria, włączając ks. prał. Juliusza Stanisława Janusza do grona kapelanów, posiadających niebanalny życiorys. (zjk)

Ks. Juliusz Stanisław JANUSZ, urodził się 4. 5. 1906 r. we wsi Łyczana, powiat Nowy Sącz, woj. Krakowskie. Ochrzczony w kościele parafialnym w Korzennej, diec. Tarnów. Rodzice jego: ś.p. Jan i Maria byli właścicielami kilkunasto-hektarowego gospodarstwa wiejskiego. Jest drugim z kolei dzieckiem wśród 11-rga rodzeństwa (7 synów i 4 córki). Szkoły: powszechna w Łyczanej od r. 1912-1918 z przerwą dwuletnią z powodu wybuchu 1-szej wojny światowej; w latach 1918/1919 gimnazjum w Grybowie, w latach 1919-1926 gimnazjum klasyczne im. Jana Długosza i matura w Nowym Sączu. Po maturze prawo na uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a potem filozofia i teologia w Seminariach Duchownych w Tarnowie i Łucku. W Seminarium Łuckim był redaktorem czasopisma Alumnów "Caritas" oraz prezesem Koła Misyjnego i Teologicznego kleryków. Na kapłana został wyświęcony dnia 10-go czerwca 1933 roku w Katedrze Łuckiej przez śp. ks. bp. Adolfa Szelążka, ordynariusza diecezji Łuckiej. Po święceniach był współredaktorem tygodnika diecezji Łuckiej "Życie Katolickie", do którego pisał artykuły jeszcze jako kleryk, równocześnie był kierownikiem Drukarni Diecezjalnej, katechetą w szkole oraz korespondentem diecezjalnym Katolickiej Agencji Prasowej w Warszawie. Mając lat 29 został mianowany w kwietniu 1935 roku proboszczem rozległej parafii Potasznia w powiecie kostopolskim na Wołyniu. Do parafii należało 19 wiosek z 13-ma szkołami, w których uczył religii. W ciągu 4-roletniej bytności wybudował w Potaszni Katolicki Dom Parafialny i nowy kościół. Zorganizował Akcję Katolicką. Był cenionym w diecezji kaznodzieją, prowadził rekolekcje w różnych miastach diecezji, jak: Kostopol, Sarny, Ostróg, Maniewicze, Rożyszcze, Radziwiłłów, głosił co roku kazania w miejscach pielgrzymkowych diecezji - Kazimierka, Niewirków - jak również dla batalionów i szwadronów wojskowych Korpusu Obrony Pogranicza.

W kwietniu 1939 roku otrzymał od Biskupa Polowego Wojsk Polskich Józefa Gawliny nominację na kapelana rezerwy wojska polskiego. Dnia 13-go sierpnia 1939 r., po odprawieniu pierwszej Mszy św. w nowo-wybudowanym przez siebie kościele wyruszył pieszo z pielgrzymką parafii do Kazimierki - "Częstochowy Wołyńskiej" na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W drodze otrzymał telegram wzywający go do służby wojskowej. Nie wracając już do swej parafii, udał się do Równego-Wołyńskiego na wyznaczone stanowisko kapelana 45 Pułku Strzelców Kresowych w 13-tej Dywizji Piechoty. I tak, zamiast do tysięcy pielgrzymów w Kazimierce, wygłosił w dniu rocznicy „Cudu nad Wisłą” kazanie w kościele garnizonowym do generalicji, wojska, posłów i senatorów Wołynia. Dnia 17-go sierpnia wyjechał z dywizją na Pomorze - do Bydgoszczy. Od l-go września brał udział w pełnej grozy wojnie.

Po klęsce dywizji i pułku pod Tomaszowem Mazowieckim dostał się 11-go września 1939 r. do niewoli niemieckiej w Głowaczewie w okolicy Kozienic. Wraz z rozbitkami swego pułku, którego dowódca poległ, wpadł w ręce oddziału SS i został przydzielony do grupy wziętych do niewoli i aresztowanych Żydów przeznaczonych na „likwidację”. Dzięki znajomości języka niemieckiego i interwencji jednego z oficerów Wehrmachtu narodowości austriackiej został odesłany do obozu jenieckiego w Kozienicach. Przebywał kolejno w obozach: Radom, Kielce, GoerIitz (Zgorzelec) i Oflag II A w Prenzlau, a od 8. 12. 1939 roku w Rotenburg/Fulda.

Stąd, wbrew przepisom konwencji genewskiej, zabrany został wraz z innymi 60-ma kapelanami Wojska Polskiego, dnia 18-go kwietnia 1940 roku do obozu koncentracyjnego w Buchenwald. Po przeszło dwuletnim tu pobycie i ciężkiej pracy w kamieniołomach został przewieziony dnia 6-go lipca 1942 r. do obozu koncentracyjnego w Dachau, w którym pozostawał przez trzy lata aż do oswobodzenia przez Armię Amerykańską, tj. do dnia 29-go kwietnia 1945 roku. W chwili wyzwolenia ważył 42 kilogramy. Z 60-ciu aresztowanych z nim kapelanów Wojska Polskiego zostało 19-tu przy życiu.

Po kwarantannie w Dachau i Murnau zgłosił się do pracy duszpasterskiej w obozie b. polskich jeńców wojennych w Mannheim, dokąd przybywa 16-go czerwca 1945 r. Po kilkudniowym pobycie w obozie „Kościusko” w Mannheim-Kaefertal objął z nominacji ks. bp. Gawliny stanowisko kapelana tworzących się wówczas batalionów i kompanii wartowniczych przy Armii Amerykańskiej, a to w Mannheim-Rheinau, Mhm-Almenhof i Mhm-Stadion, sprawując opiekę duszpasterską nad ponad 2-ma tysiącami wartowników Polskich! Za jego staraniem zorganizowano z biegiem czasu stałą opiekę duszpasterską nad wszystkimi Oddziałami. Ich stan wynosił wtedy 40 tysięcy członków. Sam sprawował opiekę duchowną nad kompaniami LSCenter w Mannheim, gdzie w roku 1947 było ich ogółem 27, co wynosiło 5 tysięcy osób.

Prócz tej pracy sprawował od roku 1945 jako Chief-Chaplain z ramienia Władz amerykańskich i polskich Władz kościelnych nadzór nad wszystkimi kapelanami Labor Service. Było ich ongiś 18-tu na terenie Niemiec i Francji. W tym charakterze odbywał - początkowo dwukrotnie, później raz na rok kilkunastodniową wizytację zarówno kapelanów, jak i personelu Labor Service w Niemczech i Francji; wygłasza! przy tym w każdej jednostce odpowiednie pogadanki, osobno dla wartowników i osobno dla oficerów, i odbywał konferencje z księżmi kapelanami. Dwa razy do roku zwoływał konferencje księży kapelanów Service i wygłaszał podczas nich większość referatów. Podawał co roku dla wszystkich kapelanów tematy kazań i "character guidance lectures" sam opracowując ich szkice.

Życiorys został zamieszczony w: ks. biskup dr Adolf Piotr Szelążek, Moralne odrodzenie świata, wydał ks. prał. Juliusz Janusz, Mannheim 1979, s. 206-208.

ORDYNARIAT-FB
Nasza Służba 05/2017
Informator
Diecezji Polowej

Copyright © Kuria Polowa WP 2004 - 2017
ul. Tokarzewskiego-Karaszewicza 4; 00-911 Warszawa 62
tel. c. (0-22) 826-05-68; w. 261-87-31-93; fax c. (0-22) 826-93-37
e-mail: opwp@ron.mil.pl;