Piątek, 20 październik 2017 r.
Ireny, Kleopatry, Witalisa
wyszukaj na stronie:   
You need to upgrade your Flash Player This is replaced by the Flash content.
Naprawa życia publicznego wymaga rewolucji ducha, a więc trzeba zło dobrem zwyciężać!.

Bp gen.dyw. Tadeusz Płoski
1% podatku dla Caritas Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego ORDYNARIAT POLOWY WP na FACEBOOK
Polecamy
2014-05-31
Światowy Dzień Uchodźcy (20 czerwca) dniem refleksji i pomocy zmuszonym do opuszczenia swojej ojczyzny (Danuta Berezowska)

12.00

ŚWIATOWY DZIEŃ UCHODŹCY, obchodzony 20 czerwca,  został ustanowiony przez Organizację Narodów Zjednoczonych 4 grudnia 2001 r. Problem uchodźstwa jest ponadczasowy, ale szczególne nasilenie tego procesu miało miejsce w XX w., co spowodowane było licznymi wojnami, prześladowaniami etnicznymi i zmianami granic. Pierwsze uregulowania prawne dotyczące uchodźców pojawiły się po I wojnie światowej.
W 1921 r. powstał
Urząd Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców Ligi Narodów, którego pierwszym zwierzchnikiem został Fridtjof Nansen, polarnik, działacz społeczny, laureat Pokojowej Nagrody Nobla w 1922 r. Zajmował się on m.in. repatriacją jeńców po wojnie i problemem bezpaństwowców. Po II wojnie światowej powstała przy ONZMiędzynarodowa Organizacja Uchodźców (International Refugees Organization – IRO) – 1946 r., zastępując Organizację Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Odbudowy (1943-1947). W 1951 r. ustanowiono Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (United Nations High Commissioner for Refugees – UNHCR).

Jest to dzisiaj jedna z najważniejszych organizacji zajmujących się problemami uchodźców. Ma za zadanie prowadzić i koordynować działania międzynarodowe na rzecz ochrony uchodźców i rozwiązywać ich problemy na całym świecie. Ponadto, koordynuje działania humanitarne w ramach trzech sektorów (tzw. klasterów) odpowiedzialnych za: 1) zarządzanie obozami dla uchodźców, 2) zapewnienie schronienia poszkodowanym w wyniku złożonych kryzysów oraz 3) ochronę podczas prowadzonych działań humanitarnych. Podstawowym aktem regulującym status prawny uchodźców jest Konwencja Genewska z 28 lipca 1951 r., która z drobnymi poprawkami obowiązuje do dziś. W jej świetle „uchodźcą jest osoba, która żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych, znajduje się poza terytorium kraju, którego jest obywatelem i - z powodu tych obaw - nie chce lub nie może do tego kraju powrócić". W 1967 roku zapisy konwencji uzupełnione zostały o tzw. protokół nowojorski, który zniósł dotychczasowe ograniczenia czasowe i geograficzne w przyznawaniu statusu uchodźcy (wg konwencji genewskiej mogły się o niego ubiegać osoby zamieszkujące Europę, i które zmuszone były do ucieczki w wyniku wydarzeń przed 1 stycznia 1951 r.).

Każdego roku za sprawą wojen, reżimów totalitarnych, kataklizmów, prześladowania ze względu na rasę, religię, poglądy polityczne, na całym świecie setki tysięcy osób wbrew swojej woli musi opuścić dom i szukać schronienia w innym miejscu. Uchodźcy stanowią wyjątkową grupę ludzi, gdyż nie są to bowiem osoby migrujące dobrowolnie, nie wyjeżdżają ze swojego kraju w celu realizacji planowanego wyjazdu, nie traktują tego jako możliwości rozwoju, zdobycia wiedzy, umiejętności, doświadczenia czy przeżycia niezapomnianych przygód. To osoby, które są zmuszone do opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca zamieszkania z powodu strachu o to, co mają najcenniejsze - zdrowie i życie. We własnym państwie nie mają zagwarantowanego poczucia bezpieczeństwa, nie mają zapewnionych podstawowych praw człowieka. Przyjeżdżają do nowego, nieznanego kraju, zazwyczaj nic o nim nie wiedząc, nie znając języka, ludzi, kultury, uwarunkowań, obyczajów, norm, procedur, obowiązującego prawa. Prawie zawsze nic nie posiadają, z pominięciem szeregu tragicznych doświadczeń, niezliczonych urazów psychicznych i fizycznych, których nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. Są to ludzie zmuszeni zacząć całkowicie nowe życie, w zupełnie odmiennej, obcej, często przerażającej rzeczywistości. Wymaga to znalezienia nowej pracy, zapisania dzieci do szkoły, ubezpieczenia zdrowotnego, co staje się celem praktycznie niemożliwym do wykonania.

Wśród uchodźców jest grupa dużo bardziej narażona na przemoc, wykorzystywanie seksualne, głód i choroby. Są to dzieci, w dramatycznych nieraz okolicznościach oddzielane od rodziców, pozostawiane bez opieki. Zagubione w obcym i nieprzyjaznym świecie, gdzie sprawy dorosłych brutalnie przerwały ich dzieciństwo. Dla niektórych obóz dla uchodźców jest jedynym miejscem jakie znają. Organizacją, która działa na rzecz dzieci jest UNICEF. Organizuje ratujące życie szczepienia, buduje szkoły, dostarcza wodę, żywność i inne środki potrzebne do życia w miejsca klęski humanitarnej. Aby zapewnić dzieciom bezpieczeństwo, monitoruje ich życie, wskazuje na najważniejsze zagrożenia (np. handel dziećmi, przemoc seksualną). Stara się, aby wszystkie dzieci były zidentyfikowane i zarejestrowane, gdyż zapobiega to ich wykorzystywaniu. UNICEF dba o jak najszybsze zorganizowanie tymczasowych miejsc nauki, ponieważ szkoła, nawet taka zorganizowana tymczasowo, w obozie dla uchodźców, jest miejscem, gdzie dziecko czuje się bezpiecznie, łatwiej mu mówić o swoich problemach, może spotykać się i bawić z rówieśnikami. Szkoła, w takim przypadku jest nie tylko miejscem nauki, ale również miejscem rehabilitacji, gdzie zapewniania jest pomoc psychologiczna. Emigrantom, a szczególnie dzieciom najbardziej doskwierają drastyczne wspomnienia z wojny, ucieczka z kraju, rozdzielenie z rodziną, samotność, tęsknota za bliskimi, a także niepewność jutra i ciągłe poczucie braku bezpieczeństwa.

Z drugiej strony, jako największy problem, z którym borykają się organizacje pomagające uchodźcom można wskazać brak zrozumienia ze strony mieszkańców. Uchodźcy są postrzegani w sposób stereotypowy, wywołują złe skojarzenia. Ludzie postrzegają uchodźców jako zwykłych imigrantów – a ci nie cieszą się akceptacją społeczeństwa. Brakuje woli pomocy i zrozumienia sytuacji przybyszów.

W Polsce status uchodźcy otrzymuje znikomy procent osób, które składają wniosek w tej sprawie, a programy integracyjne dla tych, którzy pomyślnie przejdą procedurę ws. nadania statusu uchodźcy nie wystarczają, by umożliwić im godne życie w Polsce.
Procedury takie trwają rok - to za krótko, aby nauczyć się porządnie języka polskiego, aby nauczyć się orientowania na rynku pracy. Po zakończeniu programu integracyjnego uchodźca jest praktycznie bezbronny i bardzo słabo przygotowany, by normalnie zacząć żyć w Polsce. Otrzymując status uchodźcy, cudzoziemiec nabywa szereg praw, jak prawo do bezterminowego pobytu, do pracy, prowadzenia działalności gospodarczej, do świadczeń pomocy społecznej, ubezpieczeń zdrowotnych, podróżowania za granicę itd. Jednak takich osób nie jest zbyt wiele, jeśli weźmiemy pod uwagę ilość złożonych wniosków i osób, które otrzymały status. Według danych UDSC (Urząd ds. Cudzoziemców) w 2005 roku na ok. 3000 złożonych wniosków (ok. 7 tys. osób), status przyznano tylko 312 osobom.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP regularnie wspiera działania humanitarne na rzecz uchodźców w krajach rozwijających się. Corocznie dokonuje wpłaty mającej na celu dofinansowanie działalności Agendy NZ ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA). W 2011 r. udzieliło wsparcia finansowego dla operacji humanitarnych UNHCR w Libii (ok. 1 mln PLN) oraz w Sudanie Południowym (ok. 1,1 mln PLN). W tym samym roku, za pośrednictwem Fundacji Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej zrealizowano ze środków MSZ projekt humanitarny o wartości 0,5 mln PLN na rzecz uchodźców somalijskich cierpiących wskutek klęski głodu w ich kraju. Na prośbę UNHCR Polska zorganizowała także szkolenie dla przedstawicieli władz tunezyjskich oraz Tunezyjskiego Czerwonego Półksiężyca na temat budowania narodowego systemu opieki nad uchodźcami.

W 2012 r. MSZ sfinansowało dwa projekty na rzecz uchodźców syryjskich w Jordanii i Libanie o łącznej wartości ponad 1,7 mln PLN. Projekty realizowane były przez Caritas Polska i Fundację Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej.

Przebywający w Polsce imigranci bez względu na przynależność religijną otrzymują za pośrednictwem Caritas pomoc materialną i prawną. Chociaż tylko niecałe 4% imigrantów to katolicy, wszyscy oni mogą liczyć na opiekę duszpasterską Kościoła. W parafiach coraz częściej sprawowane są Msze św. w językach obcych. Caritas Polska stworzyła program pomocy cudzoziemcom. Obecnie działają cztery biura pomocy dla migrantów i uchodźców:  w Białymstoku i Lublinie, związane z tamtejszymi Caritas diecezjalnymi, a także w Zgorzelcu - działające przy Caritas Diecezji Legnickiej i w Słubicach, prowadzone przez Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. Są one odpowiedzialne za udzielanie cudzoziemcom, którzy znaleźli się w Polsce, kompleksowej pomocy socjalnej, prawnej i psychologicznej. Projekt współfinansowany jest ze środków Europejskiego Funduszu Uchodźczego.

Kościół Katolicki obchodzi Dzień Migranta i Uchodźcy w drugą niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego. "Jest on pomyślany jako odpowiednia okazja dla pobudzenia wspólnot chrześcijańskich do odpowiedzialności wobec braci migrantów oraz do obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu ich różnorakich problemów" - czytamy w instrukcji Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących z 1978 r., która zachęca do regularnego obchodzenia Dnia Migranta.

W Orędziu na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 19 stycznia 2014 roku papież Franciszek tak ujął istotę migracji: „Migranci i uchodźcy nie są pionkami na szachownicy ludzkości. Są to dzieci, kobiety i mężczyźni, którzy opuszczają bądź są zmuszeni do opuszczenia swoich domów z różnych powodów, którzy mają takie samo słuszne pragnienie, by umieć więcej, by mieć więcej, ale przede wszystkim, by więcej być. Wstrząsająca jest liczba osób, które emigrują z jednego kontynentu na drugi, jak również tych, które przemieszczają się wewnątrz własnych krajów bądź regionów geograficznych. Dzisiejsze ruchy migracyjne stanowią  największe w całych dziejach zjawisko przemieszczania się osób, jeśli nie ludów. Wędrując razem z migrantami i uchodźcami, Kościół stara się zrozumieć przyczyny leżące u źródeł migracji, a także pracować nad przezwyciężeniem ich negatywnych skutków oraz ukazywać ich pozytywne efekty dla wspólnot, z których pochodzą migranci, dla tych, w których przebywają czasowo, i docelowych".

Liczbę migrantów w całym świecie szacuje się na ok. 200 mln, w tym najwięcej - 56 mln -w Europie. Drugie miejsce zajmuje Azja - 50 mln, a trzecie - Ameryka Północna, gdzie jest ich 41 milionów. Krajem mającym najwyższą w skali światowej liczbę migrantów są Stany Zjednoczone. Jest ich tam 35 mln i pochodzą z 40 różnych krajów, w tym najwięcej - bo aż 9 mln - z Meksyku. Polskich migrantów jest w USA prawie pół miliona. Chociaż wojny, prześladowania i terror to najbardziej tragiczne przyczyny, dla których ludzie opuszczają swój dom rodzinny i ojczyznę w poszukiwaniu lepszego bytu, to również liczną rzeszę stanowią też ci, którzy migrują ze względów ekonomicznych, naukowych, rodzinnych czy zdrowotnych.

Normal 0 21 false false false PL X-NONE X-NONE
ORDYNARIAT-FB
Nasza Służba 17/2017
Informator
Diecezji Polowej

Copyright © Kuria Polowa WP 2004 - 2017
ul. Tokarzewskiego-Karaszewicza 4; 00-911 Warszawa 62
tel. c. (0-22) 826-05-68; w. 261-87-31-93; fax c. (0-22) 826-93-37
e-mail: opwp@ron.mil.pl;